Καρδιά χτυπημένη

Παιδική μελαγχολία.

Ποιό νάναι άραγε το πιό σκούρο μπλε,
της θάλασσας της μάνας της Ελλάδας
της χιλιοταραγμένης από τα καράβια που την διασχίζουν;

Η του ουρανού του κουρασμένου
από τις γρατσουνιές των αεροπλάνων
που βουρκώνει και κλαιει σε κάθε λάθος μας,
που κουβαλάει την λάμψη του, πάνω από τον ήλιο.

Τάνια Τζήμα
Ε’ Δημοτικού
Μάης 2007.


Η φωτογραφία είναι από πίνακα διακοσμητικό που κρέμεται στην Παιδο-καρδιολογική νοσηλευτική μονάδα στον 4ο όροφο του Ωνασείου.

Read more »

Ενας χρόνος από το βομβαρδισμό του Λιβάνου

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό "Ιντιφάντα"
www.greece-palestine.blogspot.com/

Η Κρίση στη Γάζα
Του Michael Warschawski. Κέντρο Εναλλ. Πληροφόρησης-18 Ιουνίου 2007

Το παλιό όνειρο του Αριέλ Σαρόν γίνεται πραγματικότητα: Παλαιστίνιοι σκοτώνουν
Παλαιστινίους και το Ισραήλ μετράει τον αριθμό των θυμάτων με μεγάλη ικανοποίηση. Τα δάκρυα των ισραηλινών ηγετών είναι κροκοδείλια δάκρυα και οι ισχυρισμοί τους ότι θλίβονται για τις τραγικές εξελίξεις στη Γάζα είναι σκέτη υποκρισία. Οι αιματηρές συγκρούσεις ήταν προβλέψιμες και η ισραηλινό-αμερικανική ευθύνη και ενεργή εμπλοκή πεντακάθαρη σαν κρύσταλλο.

Πολλοί ισραηλινοί δημοσιογράφοι αναλύουν την ευθύνη του Ισραήλ ως έμμεση: «1,4
εκατομμύρια άνθρωποι έγκλειστοι σε μια περιορισμένη εδαφική οντότητα όπως η
Γάζα, χωρίς καμία δυνατότητα μιας φυσιολογικής οικονομικής ζωής, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα να ξεφύγουν, είναι καταδικασμένοι να αλληλοσπαραχθούν… σαν
ποντίκια κλεισμένα σ’ ένα κουτί». Αυτή η ζωολογική εξήγηση δεν είναι μόνο
χαρακτηριστικά ρατσιστική, αλλά και βασίζεται σε μια τεράστια αναλήθεια. Επειδή, ο ισραηλινός και αμερικανικός ρόλος στις σημερινές συγκρούσεις ήταν κάτι πολύ παραπάνω από «τη δημιουργία» απλώς «των συνθηκών» για μια ενδοπαλαιστινιακή σύγκρουση.
Για μήνες το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών πίεζε την ηγεσία της Φατάχ να εξαπολύσει στρατιωτική επίθεση εναντίον της Χαμάς, και πριν από δύο βδομάδες το έδινε το πράσινο φως για την είσοδο μιας τεράστιας ποσότητας όπλων για τις πολιτοφυλακές της Φατάχ στη Γάζα. Με αυτή την έννοια, ο ισραηλινός ρόλος στην παρούσα κατάσταση δεν είναι απλώς εικαζόμενος, αλλά ενεργός.

Ποιος είναι ο επιτιθέμενος;

«Η Χαμάς παίρνει την εξουσία», «Το πραξικόπημα της Χαμάς», αυτοί είναι μερικοί
από τους τίτλους των ισραηλινών εφημερίδων τις τελευταίες μέρες που επαναλαμβάνουν τα κραυγαλέα ψέματα των κυβερνήσεων του Τελ Αβίβ και της Ουάσινγκτον. Φαίνεται ότι υπάρχει η ανάγκη να ξεκαθαριστεί το προφανές: η Χαμάς διέλυσε τη Φατάχ στις τελευταίες παλαιστινιακές εκλογές, κατόπιν μιας εκλογικής διαδικασίας που ολόκληρη η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσινγκτον, χαιρέτισε ως «της πιο δημοκρατικής ουδέποτε στη Μέση Ανατολή».

Αδιαμφισβήτητη δημοκρατική διαδικασία και μαζική λαϊκή υποστήριξη, λίγα καθεστώτα μπορούν να διεκδικήσουν τέτοια νομιμοποίηση.
Παρά την τεράστια νίκη της, η Χαμάς απεδέχθη να μοιραστεί την εξουσία με τη Φατάχ σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που σχηματίστηκε υπό την αιγίδα της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου και χαιρετίστηκε από ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, με την εξαίρεση της Ουάσινγκτον και του Ισραήλ. Η πολιτική πλατφόρμα της νέας κυβέρνησης αναγνώριζε ντε φάκτο το Κράτος του Ισραήλ και προσυπέγραφε τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, με βάση το μηχανισμό του Όσλο.

Προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης ήταν η αντιμετώπιση των φλεγόντων εγχώριων
ζητημάτων - οικονομική ανάπτυξη, αποκατάσταση του νόμου και της τάξης στη Γάζα,
καταπολέμηση της ενδημικής διαφθοράς της παλιάς από τη Φατάχ διοικούμενης διοίκησης- αφήνοντας τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και την ΟΑΠ/PLO να συνεχίσει τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, εάν και όταν το Ισραήλ θα δεχόταν να την ανανεώσει.

Η μετριοπαθής κυβερνητική πλατφόρμα της Χαμάς, ωστόσο, αντιμετώπιζε δύο ισχυρούς εχθρούς: ένα τμήμα των στελεχών της Φατάχ που δεν είναι έτοιμο να αποκηρύξει το μονοπώλιο της πολιτικής εξουσίας και τα υλικά προνόμια που απορρέουν απ’ αυτό και τις αμερικανό-ισραηλινές νεοσυντηρητικές κυβερνήσεις, που διεξάγουν πλανητική σταυροφορία εναντίον του πολιτικού Ισλάμ. Ο Μοχάμεντ Νταχλάν, πρώην αρχηγός Προληπτικής Ασφάλειας και τωρινού Συμβούλου Ασφαλείας του Μαχμούντ Αμπάς εκπροσωπεί και τα δύο: είναι οι εκτελεστές των σχεδίων της Ουάσινγκτον στην παλαιστινιακή ηγεσία, καθώς και οι εκπρόσωποι εκείνων των διεφθαρμένων ηγετών της Φατάχ που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα με σκοπό να μη χάσουν τις οικονομικές απολαβές τους.

Από τη στιγμή της εκλογικής νίκης της Χαμάς, η πολιτοφυλακή του Νταχλάν προκαλούσε την κυβέρνηση, επιτιθέμενη στην πολιτοφυλακή της Χαμάς και αρνούμενη να αφήσει στην κυβέρνηση τον έλεγχο των παλαιστινιακών αστυνομικών δυνάμεων. Παρά την επιθετικότητα του Νταχλάν, η Χαμάς έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να συνάψει κάποια συμφωνία με τον Νταχλάν, ζητώντας από τους δικούς της αγωνιστές να απέχουν από τα αντίποινα. Ωστόσο, όταν έγινε φανερό ότι ο Νταχλάν δεν γύρευε συμβιβασμό, αλλά όντως προσπαθούσε να εξοντώσει τη Χαμάς, η ισλαμική οργάνωση δεν είχε άλλη εναλλακτική παρά να υπερασπιστεί εαυτόν και να προβάλει αντίσταση.

Το Μοντέλο της Αλγερίας

Το αμερικανό-ισραηλινό σχέδιο αποτελεί τμήμα μιας πλανητικής στρατηγικής επιβολής κυβερνήσεων που είναι πιστές στα δικά τους συμφέροντα, ενάντια στη θέληση του ντόπιου πληθυσμού. Η Αλγερία προσφέρει ένα παράδειγμα μιας τέτοιας στρατηγικής, αλλά επίσης της αποτυχίας της και του κολοσσιαίου ανθρώπινου κόστους της: την αδιαμφισβήτητη εκλογική νίκη του FIS (Μέτωπο Ισλαμικής Σωτηρίας) έναντι του διεφθαρμένου και ανυπόληπτου FLN, το 1991, ακολούθησε ένα πραξικόπημα της Γαλλίας και των ΗΠΑ που άνοιξε το δρόμο για τον εμφύλιο που διήρκεσε πάνω από μια δεκαετία και στοίχισε περισσότερα από εκατό χιλιάδες θύματα πολιτών.

Η Χαμάς προφανέστατα διδάχθηκα από την αλγερινή τραγωδία και αποφάσισε να μην
αφήσει τον Νταχλάν να πετύχει τα σχέδιά του ανάληψης της εξουσίας διά της βίας.
Απολαμβάνοντας την υποστήριξη της πλειοψηφίας του ντόπιου πληθυσμού, οι ένοπλοι
της Χαμάς συνέτριψαν τη Φατάχ μέσα σε λιγότερο από δύο μέρες, παρά τις προμήθειες όπλων, εμμέσως, από το Ισραήλ. Μια διεφθαρμένη πολιτοφυλακή χωρίς καμιά λαϊκή υποστήριξη δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια σχετικά πειθαρχημένη και με υψηλό φρόνημα οργάνωση.
Ακόμη και μετά τη συντριπτική νίκη της επί της Φατάχ, η ηγεσία της Χαμάς επανέλαβε την πρόθεσή της να διατηρήσει την κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να μην εκμεταλλευτεί το αποτυχημένο πραξικόπημα της Φατάχ ως δικαιολογία για την εξάλειψη της οργάνωσης ή για τον αποκλεισμό της από την κυβέρνηση. Η ηγεσία της Φατάχ ωστόσο, αποφάσισε να διαρρήξει κάθε δεσμό με τη Χαμάς και να εγκαθιδρύσει κυβέρνηση χωρίς τη Χαμάς… στη Δυτική Όχθη. Ένα ακόμη όνειρο του Αριέλ Σαρόν γίνεται πραγματικότητα: ολοκληρωτικός διαχωρισμός της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, με την τελευταία να θεωρείται ένα ανέλπιδο «Χαμαστάν», μια τρομοκρατική οντότητα στην οποία δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά μόνο τρομοκράτες που μπορούν να τεθούν υπό καθολική πολιορκία και να καταδικαστούν σε λιμοκτονία.
Η Ουάσινγκτον, που προσυπογράφει πλήρως αυτήν την πολιτική, υποσχέθηκε πλήρη υποστήριξη στον Μαχμούντ Αμπάς και το νέο του Μπαντουστάν στη Δυτική Όχθη και ο Εχούντ Ολμέρτ αποφάσισε να ξεπαγώσει τμήμα των παλαιστινιακών πόρων που βρίσκονται στα χέρια της ισραηλινής κυβέρνησης.

Όχι Εμφύλιος Πόλεμος

Ένας από τους στόχους της αμερικανικής και της ισραηλινής κυβέρνησης ωστόσο απέτυχε: δεν υπάρχει χάος στη Γάζα. Αντίθετα. Όπως δήλωσε ένας αξιωματικός της παλαιστινιακής ασφάλειας στη Χααρέτζ (17 Ιούνη): «Για μεγάλο χρονικό διάστημα η πόλη δεν ήταν ήρεμη. Προτιμώ την τωρινή κατάσταση από την προηγούμενη. Μπορώ, τελικά, να βγω από το σπίτι μου…». Η εξάλειψη των συμμοριών της Φατάχ από τη Γάζα μπορεί να θέσει ένα τέρμα σε μια μακρά περίοδο αναρχίας και να επιτρέψει την επιστροφή σ’ ένα ορισμένο επίπεδο φυσιολογικής ζωής. Τα τελευταία γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι η Χαμάς έχει τη δύναμη να την επιβάλει.

Οι ισραηλινές κουβέντες για «παλαιστινιακό εμφύλιο πόλεμο» είναι απλώς ευχολόγια. Η ένοπλη σύγκρουση ήταν αποκλειστικά ανάμεσα στην ένοπλη πολιτοφυλακή και αν, δυστυχώς, υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες, ήταν αυτό που ο αμερικανικός στρατός αποκαλεί «παράπλευρες απώλειες». Ο πληθυσμός είναι όντως πολιτικά διασπασμένος –τόσο στη Δυτική Όχθη, όσο και στη Γάζα- αλλά δεν αλληλοσκοτώνεται, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.
Με τη Γάζα ορισμένη ως εχθρική οντότητα και το σύνολο του πληθυσμού της ως σύμμαχο της Χαμάς, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αποτελέσει, στο άμεσο μέλλον, στόχο μιας βάρβαρης ισραηλινής εισβολής: στρατιωτικές επιδρομές, βομβαρδισμοί και λιμοκτονία.

Read more »

Για τον Νικήτα,τον Στυλιανό και τον Ηρακλή στο Δοξαρό

ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΙΩ

Οντε προβαίρνει[1] η Άνοιξη κι αρχίζει να βγορίζει[2] κι κελαηδούνε τα πουλιά κατ΄μ΄ αναθυμίζει. Τ’ αδέλφι μου το Χαρουλιό, που’ ταν στα δεκαοχτώ της να παντρευτεί θαρρούσανε[3] πως ήταν στον καιρό της.
Πλεγμένες χάρες είχενε, χίλιες καλοσυνάδες κι ως[4] ήταν μπαινοβγαίνανε πολλοί προξενητάδες. Χώμα ‘πιανε στα χέρια της κι τόκανε χρυσάφι κι πρόσεχε τα[5] έκανε για να μην κάνει λάθη.
Μιας κοπανιάς που βράδιαζε με τον Αποσπερίτη[6] μια προξενήτρα πρόβαλε κρυφά κρυφά στο σπίτι. Θαρρώ[7] κεράσαμέ τηνε κι ήπιε κανά ποτήρι κι πήγε χώρια μυστικά και τα’πιε με τον κύρη.
Ναμι[8] η κόρη σ’ έδωσε στα μάτια των ανθρώπων κι εστείλασι τα προξενιά κι ήρθαν απ΄ άλλο τόπο. Επέμενε στον κύρη μου πως πρέπει να διαλέξει της Στρατογιάννενας το γιο θαρρώ πως τον Αλέξη
Που ‘ναι ετσέ, πούναι αλλοιώς που δεν κατέχει ήντα ‘χει κι ένα σωρό παινέματα, π’ αδίκονα τση λάχει. Παίρνει χαμπάρι η κύρασα με κάποια στεναχώρια και λέει δυο λόγια του κύρου απ’ τη γυναίκα χώρια.
---Μικρή ‘μαι αφεντάκι μου να μπω σε τσα αγώνα από γαμπρούς στα δεκαοχτώ να μπω στο διαλεγώνα. Εγώ δε θέλω παντριγιές δουλειά θε να[9] κατέχω κι άπου μπορώ αργά ταχιά πράμα[10] ποθώ να έχω.
Απονταδά[11] να παντρευτώ σκλαβώνετ’ η ζωή μου βάσανα, έννοιες κι καημοί θα μπούνε στη ψυχή μου. Θαρρώ[12] τη αφέντη τη σκλαβιά που ζουν οι παντρεμένοι θαρρώ πως ούλοι ντως πολλά νοιώθουν αδικημένοι.
Θέλω ‘το γώ ελεύθερη να χαίρομαι τον ήλιο ,κι ούτε με κόφτες απόνταδα νάχω κανένα φίλο, θέλω να τρέχω, να γελώ ,να τραγουδώ να κλαιω , τα που αισθάνομαι κρυφά στον ήλιο να τα λέω
Να βρέχομαι να μου κολλά στη ράχη το νεράκι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά τ’ απόγειο[13] το αεράκι. Θέλω να μάθω για πολλά μόνο αυτό μου μέλλει να σε τιμήσω αφέντη μου αυτό η καρδιά μου θέλει.
Κι όντε θε νάρθει ετότε σας και μένα ο καιρός μου, θα τον διαλέξουμε μαζί κι οι δυο τον ανθρωπό μου. Μα η ξένη καλοτύπωνε σιγά σιγά την κόρη το προξενιό δε πίμενε να γίνει με το ζόρι.
Παραπετριές για γιόκα τση σιγά σιγά επέτα και δώστου και τον παίνευε και τον σιχιομελέτα. Πριν φύγει τση παρήγγειλε ο κύρης μου ναρθούνε να δει ο γιος τον άλλονε κι ένα κρασί να πιούνε.
Να δει η νύφη το γαμπρό αλλιώς δεν το μπαταίρνει[14] γιατί γουρούνι στο σακί άθωρο[15] δεν το παίρνεις. Κι η προξενήτρα έφυγε κι στον Αλέξη πήγε κι όσα είδε κι άκουσε στα ψέματα του διήγε.
«Λυπάμαι» λέει του γαμπρού μα μούπενε η νύφη «ετσά γουρούνι άθωρο κάλια ναι να μου λείπει» και ο Αλέξης κόμπιασε ετσά ντροπή να πάρει ετέθοιο πράμα να του πει κόρη με τόση χάρη, κι ως κάθε συνετός γαμπρός γλήγορα ετσά χάνατο παράτησε το προξενιό τ’ αφήνει κι ξεχνά το.



ΟΔΥΣΣΕΑΣ 9-2006.




[1] προβάλλει
[2] ανατείλει
[3] νομίζανε
[4] κι καθώς ήτανε έτσι
[5] αυτά, όλα όσα
[6] ο πλανήτης Αφροδίτη, ο ¨Εσπερος
[7] νομίζω
[8] καλό όνομα, δόξα
[9] ξέρω
[10] επιθυμία
[11] από τώρα
[12] βλέπω
[13] το μαγευτικό ήσυχο απαλό αεράκι του νοτιά
[14] αποδέχεται
[15] χωρίς να το δεί, να το ελέγξει.

Read more »

Η σφαγή των Ινδιάνων Inkas

Η σφαγή των Ινδιάνων Inkas από τον Francisco Pizarro
Ιστορικό άρθρο του Δρ. Xαράλαμπου Γκούβα (*)

Το έτος 1538 μΧ, εποχή που η Ελλάδα είχε ήδη καταληφθεί από του Οθωμανούς, σε άλλα μέρη της γής διαδραματίζονταν εξ ίσου σημαντικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία δυστυχώς δεν διδάσκονται στα Ελληνικά σχολεία αλλά και η ευρύτερα ‘’ενημερωμένη’’ κοινή γνώμη μάλλον τα αγνοεί. Ευτυχώς υπάρχει το History Channel και μας τα υπενθυμίζει. Ο όρος Ιndians (‘’Iνδιάνοι’’) δεν χρησιμοποιείται πλέον στην Αμερική, γιατί σημαίνει Ινδοί. Οι γνωστοί από τα καουμπόϋκα έργα ‘’Ινδιάνοι’’ των ΗΠΑ (Πχ Navajo, Sioux, κλπ) και του Καναδά (Mοϊκανοί, Μοχώκ) αποκαλούνται Native Americans (=αυτόχθονες Αμερικανοί) ενώ οι αυτόχθονες της Νοτίου Αμερικής αποκαλούνται με τα επιμέρους ονόματά τους Πχ Inkas, Aztecks κλπ.

Το έτος λοιπόν 1538 μΧ, ο Ισπανός θαλασσοπόρος και στρατιωτικός Francisco Pizarro κατέλαβε με 300 άνδρες κάποιες περιοχές του Περού και κατάφερε να συλλάβει τον Αυτοκράτορα των αυτοχθόνων Inkas, τον Atahuallpa (Αταουάλπα) με σκοπό να διαπραγματευθεί την δήθεν ανταλλαγή του με λύτρα σε χρυσάφι. Ατυχώς όμως για τον Pizarro, η απαγωγή έγινε αντιληπτή από τις διάφορες φυλές Ιnkas οι οποίοι συγκεντρώθηκαν και σχεδόν περικύκλωσαν την ομάδα του. Υπολογίζονταν σε 40.000- 80.000 πολεμιστές Inkas. Οι πολεμιστές αυτοί στρατοπέδευσαν στην κοιλάδα Καχαμάρκα (Cajamarca). O αυτοκράτωρ λοιπόν Atahuallpa, έστειλε από τη φυλακή με απεσταλμένο, την εντολή στους στρατηγούς του, να ικανοποιηθεί το αίτημα του Pizarro για λύτρα σε χρυσό, αλλά παράλληλα κάνοντας χρήση των μυστικών της γλώσσας του έστειλε και κρυφή εντολή να είναι έτοιμοι για επίθεση όταν δώσει την εντολή. Έτσι τηρήθηκε μια εκεχειρία εν αναμονή της παράδοσης των λύτρων. Οι εβδομάδες πέρασαν και ο Pizarro δεν έχασε την ευκαιρία. Εκανε παρέα με τον Atahuallpa και τον έμαθε Ισπανικά και σκάκι!!! Στο μεταξύ ο αδελφός του Atahuallpa, ο Uaspa (Oυάσπα) διεκδικητής του Θρόνου άρχισε να δραστηριοποιείται.

Στο μεταξύ ιθαγενείς Inkas άρχισαν να καταφθάνουν στον καταυλισμό των Ισπανών είτε με τα πόδια είτε με φορτωμένα λάμα του Περού, κουβαλώντας σκεύη από ασήμι και χρυσάφι ατελείωτο!!!!! Εκεί τα λάφυρα καταγράφηκαν λεπτομερώς, αλλά και πολλά εκλάπησαν συστηματικά τη νύχτα από τους φρουρούς. Στο μεταξύ ένας στρατηγός του Pizarro, ο Almagno (Αλμάνιο) απαίτησε μερίδιο από το χρυσάφι για τους άνδρες του. Τελικά συγκεντρώθηκαν 30 τόνοι (!!!) χρυσάφι και ασήμι σε σκεύη και κοσμήματα, και οι Ισπανοί ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα έλιωσαν για να τα μετατρέψουν σε ράβδους χρυσού και ασημιού, ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά εγκλήματα όλων των εποχών.

Έγινε κάποια κατανομή των λύτρων και κρατήθηκε σημαντική ποσότητα για το Βασιλιά της Ισπανίας. Ο Pizarro κράτησε για ‘’την πάρτη του’’ 250 κιλά χρυσάφι και 250 κιλά ασήμι και επί πλέον το ΧΡΥΣΟ ΚΑΘΙΣΜΑ του αυτοκράτορα Atahuallpa!!! Oi Ισπανοί εξακολουθούσαν να είναι περικυκλωμένοι από 80.000 πολεμιστές Inkas πού δεν τολμούσαν να επιτεθούν γιατί ήταν αιχμάλωτος ο αυτοκράτορας τους και φοβούνταν μήπως εκτελεσθεί. Η αναλογία Ισπανών προς Inkas ήταν περίπου 1: 250 με τη διαφορά ότι οι Ισπανοί είχαν και πυροβόλα όπλα.

Στο μεταξύ οι Ισπανοί άρχισαν να υποψιάζονται σωστά ότι τα στρατεύματα του Atahuallpa δεν τον υπακούνε πλέον, και ο Pizarro κατηγόρησε τον αυτοκράτορα για συνωμοσία. Τον πέρασε από ‘’στημένη’’ δίκη με μοναχούς δικαστές και τον καταδίκασε να πεθάνει στην πυρά. Αποφασίζουν λοιπόν οι Ισπανοί να σκοτώσουν τον Atahuallpa, ο οποίος εκλιπαρεί να τον σκοτώσουν με σπαθί, διότι κατά την ιερά παράδοση των Inkas, πίστευαν ότι με την πυρά θα έχανε την μετά θάνατο ζωή. Τελικά οι Ισπανοί έκαψαν ζωντανό τον Atahuallpa το Σάββατο 26 (μήνας?) του 1533 μΧ. Οι 40.000-80.000 πολεμιστές Inkas έμαθαν τη θανάτωση του αυτοκράτορα τους και άρχισαν να περικυκλώνουν τους λιγοστούς Ισπανούς του Pizarro (περίπου 300). Άρχισε επίθεση στη θέση των Ισπανών από τους Ιnkas αλλά λόγω της υπεροπλίας, και λόγω καλής οχυρωματικής θέσης των Ισπανών, οι επιτιθέμενοι Inkas αποδεκατίστηκαν. Υπολογίζεται ότι - κατ’ αναλογία - κάθε Ισπανός σκότωσε 48 Inkas. Σκοτώθηκαν πάνω από 15.000 Inkas!!! Αρκετοί άλλοι Inkas στασίασαν και δεν υπάκουσαν στους στρατηγούς του Atahuallpa. H κατάρρευση - στην ιστορία - ακολουθείται πάντα από διχόνοια. Εκτός από τον αδερφό του Atahuallpa πού διεκδικούσε το θρόνο, ‘’σήκωσαν κεφάλι’’ και άλλοι αρχηγοί φυλών.

Ο Pizarro κινήθηκε γρήγορα και ήρθε σε επαφή με φυλές Inkas και τελικά ανακήρυξε νέο αυτοκράτορα ένα φύλαρχο με το όνομα Tupak Αmaru. Παράλληλα όρισε σαν νέα πρωτεύουσα την πόλη Cusco ιερή πόλη των Inkas. Εκεί οι κάτοικοι Inkas υποδέχθηκαν τον Pizarro σαν ελευθερωτή (προφανώς τους είχε υποτάξει προγενέστερα ο Atahuallpa). Ετσι άλλες εθνότητες κατακτημένες από τους Inkas υπό τον Atahuallpa παλαιότερα, εξεγέρθηκαν και υποτάχθηκαν με χαρά πλέον στους Ισπανούς του Pizarro. Oμως σύντομα συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ο νέος αυτοκράτωρ Tupak Amaru (*) δηλητηριάστηκε και πέθανε.


Ο Μuco Inka ένας νεαρός οπλαρχηγός 18 ετών, φανατικός εχθρός του Atahuallpa, ο οποίος κρυβόταν κάποια χρόνια καταδιωκόμενος, ορίστηκε από τους Ισπανούς ως νέος αυτοκράτωρ και συνεργάστηκε πλήρως (μαριονέτα αυτοκράτωρ). Στις 15 Νοεμβρίου 1533 οι Ισπανοί εισήλθαν στην πόλη Cusco πρωτεύουσα των Inkas. O Francisco Pizarro έστειλε επιστολή στον βασιλιά της Ισπανίας και έγραψε «Αποστέλω χρυσό και ασήμι. Εισήλθα εις Cusco. Πολύ πλούσια και μεγάλη πόλη. Η λέξη σημαίνει Ο Ομφαλός της Γής». Στο Cusco πλέον οι Ισπανοί οργιάζουν. Κλέβουν χρυσάφι και άλλα αγαθά, βασανίζουν, βιάζουν σωρηδόν ιθανενείς γυναίκες, και η διαφρορά εξαπλώνεται ραγδαία. Όλως παραδόξως όμως ο Βασιλιάς της Ισπανίας απαντά ως εξής: «Μας δυσαρέστησε ο θάνατος του Αταουάλπα!!!» και βέβαια στην Ισπανία επικρατεί αναβρασμός από το ατέλειωτο χρυσάφι πού ανακαλύφθηκε και απεστάλη.

Στο μεταξύ οι γυναίκες Inkas αρχίζουν να γεννούν παιδιά των Ισπανών από τους βιασμούς και η πόλη γεμίζει μιγάδες στο χρώμα. Οι λοιμώδεις ασθένειες πού μέχρι τότε ήταν άγνωστες στην Αμερική εξαπλώνονται και αποδεκατίζουν τους Inkas πού δεν είχαν αντισώματα προς αυτές (ευλογιά, ιλαρά, σύφιλη, κλπ). Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ξέσπασε και εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε διάφορες φυλές των Inkas.

Ετσι ο τυχοδιώκτης και αιμοσταγής δολοφόνος Pizarro κατάφερε να εδραιώσει την ισχύ του με μόλις 300 άνδρες και να καταργήσει μια τεράστια αυτοκρατορία χιλιάδων Inkas, χρησιμοποιώντας κλασσικές διπλωματικές μεθόδους (‘’διαίρει και βασίλευε’’ κλπ). Σε λίγο ο Pizarro ίδρυσε την νέα πρωτεύουσα Lima του Peru η οποία εξακολουθεί να είναι και σήμερα, παράλληλα δε καθόρισε και τα σημερινά σύνορα του Περού. Ουδέποτε επέστρεψε στην Ισπανία και έζησε πλουσιοπάροχα μέχρι τα 60 του χρόνια οπότε και πέθανε με το χαρακτηριστικό επίθετο costicador.
Tα τελευταία 100 χρόνια έχουν γίνει χιλιάδες αρχαιολογικές ανασκαφές στο Περού και έχουν ανακαλυφθεί κτίσματα και αντικείμενα του Πολιτισμού των Inkas υπέρτατης αξίας. H γνωστή πόλη Machu Pitchu σε μεγάλο υψόμετρο των Άνδεων, έχει πολυγωνικό σύστημα τοιχοποιίας, ίδιο με αυτό της Αρχαίας Κασσώπης και του Νεκρομαντείου Πρέβεζας, λές και συνενοήθηκαν οι δύο Πολιτισμοί μεταξύ τους (Ελληνικός – Inkas). Tο Machu Pitchu καταπλήσσει τους επισκέπτες και οι Αμερικανικές Αρχαιολογικές Υπηρεσίες εγκατέλειψαν την Ευρώπη και ασχολούνται πλέον με τους Πολιτισμούς των Ιnkas και των Αζτέκων στο Μεξικό, ο δε τοπικός αρχαιολογικός τουρισμός με κύριους πελάτες τους Αμερικανούς συναγωνίζεται πλέον τον αρχαιολογικό τουρισμό της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Τουρκίας.

(*) Σημειώνεται ότι παλαιότερα υπήρχε στο Περού μια Επαναστατική Οργάνωση Μαοϊκών Ανταρτών με το όνομα Τουπαμάρος. Πήρε το όνομά της από το όνομα του Tupak Amaru. H οργάνωση αυτή του Περού εξαρθρώθηκε τη δεκαετία του 90 και ο αρχηγός της καταδικάσθηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης για τρομοκρατία.

Copyright © Δρ. Χαράλαμπος Γκούβας, Ιδρυμα «Μουσείο Τεχνών και Επιστημών Πρέβεζας», 2007.
Πηγές: Ντοκιμαντέρ History Channel, Αtlantic Productions, και αρκετές ιστοσελίδες του Internet σχετικά με τους Inkas.
Ε-mail: prevezamuseum@gmail.com

Read more »

Η συγκέντρωση στη Βουλή (αναδημοσίευση)

Από το πάντα ενημερωμένο κι πλούσιο σε δουλειά επαγγελματική ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ:

Εφτασα κατά τις 7 παρά στο Σύνταγμα. Συναντηθήκαμε με τον marado. Ηδη κάποιοι είχαν συγκεντρωθεί με πανό του ΚΕΘΕΑ από τη μία πλευρά του σιντριβανιού και από την άλλη μία ομάδα ήταν γύρω από μία τεράστια κούκλα, που αργότερα διαπίστωσα ότι ήταν η κοκκινοσκουφίτσα που “περπατά στο δάσος, όταν το δάσος δεν είναι εδώ…” όπως έλεγε το πλακάτ που τη συνόδευε.Κάναμε μαζί με τον marado αρκετές βόλτες γύρω από την πλατεία και προσπαθούσα να εντοπίσω όσους είχα συναντήσει στο Πεδίο του Αρεως. Λίγο η στραβομάρα μου, λίγο ο κόσμος που πύκνωνε, εντέλει δεν κατάφερα να εντοπίσω κανέναν στην περιφέρεια γύρω από το συντριβάνι.Κάποια στιγμή ακούστηκε έντονος θόρυβος. Κατέφθανε η WWF με τις σφυρίχτρες και τις μαύρες μπλούζες. Κάτι σαν ξόρκισμα του κακού με τα σπασίματα κανατιών μου θύμισε… και αρχικά κάπως με ενόχλησε ο θόρυβος, αλλά μετά σκέφθηκα ότι έδινε μία ζωντάνια (δείτε σχετικό βίντεο και φωτογραφίες στο metabloging.gr)Η συγκέντρωση σταδιακά εξελισσόταν όχι απλά σε αξιοπρεπή, αλλά μάλλον εντυπωσιακή σε όγκο, αν λάβουμε υπόψη τους εξής παράγοντες: 1. Ηταν μέσα στο κατακαλόκαιρο, Ιούλιο μήνα και Κυριακή που όλοι την έχουν κοπανήσει για παραλίες ή διακοπές. 2. Δεν διοργανώθηκε από κανένα κεντρικό πολιτικό φορέα, αλλά ήταν μία σχεδόν αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου που ξεκίνησε αφενός από το διαδίκτυο, αφετέρου μέσω των sms στα κινητά.Για να γίνει κατανοητός ο όγκος, αν και θα σας παραπέμψω και σε φωτογραφικό και τηλεοπτικό υλικό, είχε καλυφθεί όλος ο χώρος μπροστά από τη Βουλή με μεγάλη πυκνότητα των συγκεντρωμένων μπροστά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και στο δρόμο που είχε κλείσει τελείως, ενώ υπήρχε κόσμος, σε αραιότερη διάταξη, και στους πλαϊνούς δρόμους, Οθωνος, και προς την πλευρά της Μεγάλης Βρετάνιας και προς Β. Σοφίας και αρκετοί κάτω γύρω από το συντριβάνι.Κάποιες ομάδες έκαναν διάφορα χάπενινγκ. Μία ομάδα παρίστανε τα δέντρα που καίγονταν, ενώ συμμετείχε και ένας σκύλος… άθελά του… Κάποιος άλλος, ο ίδιος από τη συγκέντρωση στο Πεδίο του Αρεως, έκανε επίδειξη της φυσικής αναδάσωσης με τη μέθοδο των χωμάτινων σβόλων σε μία ομάδα που ενδιαφέρθηκε. Σε άλλο σημείο υπήρχε μία μικρή ορχήστρα που έπαιζε παραδοσιακούς σκοπούς από την Ηπειρο, ενώ μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη που ήταν ο μεγάλος όγκος ακούγονταν κάθε τόσο “Ουουουουουυ” και τακτικά έπεφταν και αρκετές μούτζες προς τη Βουλή (συζήτηση άλλης ώρας αν μου άρεσε ή όχι και γιατί…).Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται από τις 7 παρά (ελάχιστοι από τις 6 που αναφέρει ο ΣΚΑΙ στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ) και στις 9:30 περίπου που έφυγα είχε ακόμα αρκετό κόσμο. Από συμμετοχές είδα τους Δήμους Αγ. Παρασκευής και Περιστερίου, Κοινωνικό Φόρουμ, Οικολόγοι Πράσινοι, διάφορες εξωκοινοβουλευτικές αριστερές ομάδες και άλλη ακόμα μία ομάδα οικολόγων που δεν συγκράτησα όνομα. Συμμετείχε όπως ανέφερα και στην αρχή η κοινότητα ΚΕΘΕΑ, ποδηλάτες και άλλοι που ίσως δεν πρόσεξα, παρά το ότι έκανα αρκετές βόλτες ανάμεσα στον κόσμο. Ομως δεν ήταν δυνατόν να συγκρατήσω τα πάντα.Σε γενικές γραμμές τηρήθηκε η οδηγία να μην αφήσουμε σκουπίδια σε μία ημέρα που διαδηλώνουμε για καλύτερο περιβάλλον, πλην δύο εξαιρέσεων που μάζεψα τα φυλλάδια και τα σάρωσα να τα δείτε… και δείτε και στο politiko blog δείγμα σε φωτογραφία, αν και δεν φαίνεται η έκταση από το χαρτομάνι που σκόρπισε ειδικά το εν λόγω blog. Μπορεί να απέσπασαν τα χειροκτροτήματα όπως λέει το indy.gr (από όπου έχω πάρει και τη φωτογραφία από τη συγκέντρωση και θα βρείτε και εκεί σχετικό ρεπορτάζ της clopy), αλλά δεν ξέρω τι προσπάθησαν να δείξουν με τη στάση τους. Κατέβηκαν σαν ομάδα, θα τους δείτε με το πανό που αναφέρεται ειρωνικά στου εργολάβους (έχουν φωτoγραφία δική τους… στο blog τους) και υπάρχει και στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό του indymedia, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί βρήκαν να διαφημίσουν εκεί το blog τους, ενώ όλη η υπόλοιπη διαδικτυακή κοινότητα κινήθηκε σεμνά και διακριτικά.O τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ από ότι ξέρω παρουσίαζε ζωντανά τη συγκέντρωση, αλλά στο σύνδεσμο που παραπέμπω έχει ρεπορτάζ από τη λήξη όπου φαίνεται ακόμα το σημαντικό σε αριθμό πλήθος που παραμένει. Στο ΣΚΑΙ επίσης μπορείτε να δείτε ρεπορτάζ από την ποδηλατοπορεία στην Πάρνηθα. Οι ποδηλάτες την επόμενη Κυριακή θα έχουν έκθεση με φωτογραφικό υλικό από αυτή την πορεία.Από bloggers συνάντησα από μία περίεργη σύμπτωση τον Θέσεις και Αντιθέσεις, καθώς και τον e-epiloges, κατόπιν συννενόησης, ενώ με κάποιον άλλο… που είχα συνεννοηθεί να συναντηθούμε λησμόνησα να καταγράψω το κινητό του και αλληλοψαχνόμασταν χωρίς αποτέλεσμα. Με έναν ακόμα αλληλοτηλεφωνιόμασταν επίσης χωρίς αποτέλεσμα, διότι με το θόρυβο μία δεν άκουγα εγώ την κλήση και μία εκείνος… Τυχαία επίσης συνάντησα δύο τρία άτομα από τους παρευρισκόμενους στη συγκέντρωση του Πεδίου του Αρεως, ενώ με αναγνώρισε μία κυρία που εγώ δεν την θυμόμουν, καθώς εκείνη την ημέρα είχα κατά νου να σημειώνω και δεν έβλεπα όλα τα πρόσωπα.Ας μην ξεχνάμε ότι από εδώ και εδώ έγινε το πρώτο βήμα… Καλή μας συνέχεια! Διότι ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων ξεκινάει πάντα με ένα πρώτο βήμα…Και τα σκουπιδάκια…

Read more »

Η Ιστορία δεν παρα-γράφεται

Το βιβλίο "ιστορίας" της ΣΤ Δημοτικού, δεν επιδιορθώνεται, πρέπει να αποσυρθεί

Read more »

Ο θυμός του νερού

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ.

ΞΎΠΝΗΣΑΝ νωρίς χορτάτοι από νιάτα και αγάπη. Η Χαμίγια η γλυκιά κοντούλα λογίστρια με τα εκφραστικά μάτια από το Αιγαίο και ο Νίφρας, το παλικάρι της 3 χρόνια τώρα Κούρδος μηχανοδηγός σε μεγάλη τεχνική υπηρεσία σε ταξίδι αναψυχής σε παραλία του δυτικού Πουκέ στην Ταϊλάνδη. Τον παρέσυρε για ένα πρωινό περίπατο στην παραλία με τα φοινικόδενδρα. Φορούσε καυτό σόρτς και ένα ελαφρύ βαμβακερό μαύρο κορμάκι πάνω από το άρωμά της. Πριν τις 8 το πρωί βάδιζαν χέρι-χέρι σαν τα πιτσουνάκια, βέβαια είχε φροντίσει το γκριζοκόκκινο παρεώ της να μοιάζει με μπούργκα που δυσκόλευε τα βήματά τους και τον έφερναν μαγνητισμένο στο προαιώνιο παιγνίδι πιο πολύ κοντά της, Το φως του πρωινού φάνηκε να ελαττώνεται κοίταξαν μαζί προς στη θάλασσα ενώ βάδιζαν στο μέσα πεζοδρόμιο και είδαν έκπληκτοι τα νερά να υποχωρούν, η χρυσή άμμος λαμπίριζε σε λίγο οι βάρκες έγερναν νωχελικά στα αβαθή. Ο Νίφρας είδε πρώτος το αφρισμένο πέλαγο και της έπιασε πιο γερά το χέρι, μια βουή κινδύνου κατέλαβε τα αυτιά τους. Έκανε να τρέξει το πανωφόρι την δυσκόλευε τρομερά, παιδιά δίπλα τους έπαιζαν αμέριμνα, περνούσαν ακόμα στο δρόμο αμάξια της δεκαετίας του 80 και ποδοκίνητα ταξί αυτά που όλοι οι τουρίστες ξέρουν στην Ινδοκίνα..
Η ανεμελιά και η σχόλη έγινε άγχος επιβίωσης και κολοπυλάλα. Ο Νίφρας με την φωνάρα του ταρακούνησε πολλούς “go away, go away”, ήδη οι ανέμελοι περιπατητές έβλεπαν τον κίνδυνο και έτρεχαν σαν ζουλάπια[1] προς όλες τις κατευθύνσεις ακόμα και προς την θάλασσα. Εκεί ένα βίαιο χτύπημα τους χώρισε και μετα η Χαμίγια βρέθηκε στο νερό, μουλιασμένη και ακίνητη. Έσφιξε τα χείλη της το χέρι ήταν άδειο, που είναι ο Νίφρας; Το ρούχο κολλημένο πάνω της και ένα βάρος ναι ένα Opel Kadett ολόκληρο από πάνω της την ακινητοποιούσε εκεί που πριν ήταν αλέα με πράσινο και φοινικιές δίπλα στο δρόμο. Ανασαίνω στο νερό ή πεθαίνω ήταν η τελευταία της σκέψη αυτού του όμορφου κοριτσιού, που αν την έβλεπαν με το σορτς και το κορμάκι θα αναστέναζε όλος ο αντρικός ντουνιάς από λιγωμάρα. Πέταξε το ισλαμικό επανωφόρι από πάνω της και άρχισε να κουνά γοφούς και ώμους για να απελευθερωθεί από το βάρος του αυτοκινήτου και να βγει 2 μέτρα πάνω να ανασάνει,. Ένα δυνατό κάψιμο σαν μόνιμος πόνος στο δεξί ημιθωράκιο και ξαφνικά εκεί κάτω από το νερό σκοτάδι.
Κάτι την τράβηξε και ανάσανε, γλυκιά μελωδία η φωνή του Νίφρα την βρήκε και βαστούσε πάλι γερά το χέρι της απελευθερώνοντάς την από το αυτοκίνητο που την καθήλωνε. Δεν μπορούσε να περπατήσει την πήρε στα χέρια του, δεν μπορούσε να δει τίποτα αργότερα στο νοσοκομείο της είπαν για παροδική τύφλωση και οίδημα της ωχράς[2] μαζί με μικρές διάστικτες αιμορραγίες αμφιβληστροειδούς.
Ένοιωσε για λίγο παρατημένη μετά στο σκοτάδι της, της εξήγησε ο ήρωάς της ότι την ξάπλωσε σε κρεβάτι του πρώτου ορόφου ξενοδοχείου από μπετό που βρέθηκε στο δρόμο τους, έτρεξε και βοήθησε γύρω και άλλους χριστιανούς και μουσουλμάνους. Εκεί ασφαλείς τους βρήκε τα επόμενα δευτερόλεπτα το δεύτερο κύμα από το τσουνάμι. Παρόλη την φρίκη του θανάτου που παρέλαυνε γύρω της, τους αφόρητους πόνους στην σταθερή πιά τάβλα από τα σπασμένα πλευρά μιά σκέψη φούντωνε μέσα της, του ανήκαν τα νιάτα της και όλη η βρεγμένη της καρδιά.. Θα την ήθελε ο Νίφρας έτσι τυφλή μετά το crash syndrome[3] που την ακούμπησε τόσο αναπάντεχα,; Δεν την άφησε καθόλου να βάλει κακές σκέψεις στο Νοσοκομείο της Μπανγκόκ που στάθηκε δίπλα της αυτός και ο πρόξενος, τα μάτια επανήλθαν μέσα σε 15 ημέρες, οι πόνοι γιατρεύτηκαν, ο θυμός του ωκεανού υπήρξε επιεικής σε μια μεγάλη αγάπη.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ 9-5-06
[1] Ζώα σε κοπάδι
[2] μικρή περιοχή στο βυθό του ματιού μας με πολύ μεγάλη αξία λειτουργική ,υπεύθυνη για την κεντρική μας όραση.
[3] Συνθλιπτική συνδρομή

Read more »