Recent Movies

Autism, Chromosome 16p11.2 and De Novo Gene Mutations


As the father of a son with Autism Disorder I have been following closely the incredible explosion of research into the nature, causes and possible treatments for autism, what I describe as the Autism Knowledge Revolution. As someone who is not a scientist or researcher I try to read the original journal articles publishing these findings but usually have to resort to other sources to translate the language and concepts downward to my own level of understanding which is basically plain English.

It is exciting to see new reports like the Association between Microdeletion and Microduplication at 16p11.2 and Autism published in the New England Journal of Medicine which identifies a Chromosome involved in 1% of autism cases. I try to read and understand the original articles but I also like to consult layman's interpretations offered by credible sources for help and certainty that I truly understand the nature of the research and the possible implications of any findings. I also check other autism bloggers but do so with the knowledge that autism bloggers have a tendency to try and cram any new studies into their own ideological take on the major autism fault lines such as the genetics versus environment causal debates.


My own view for many years based on little more than the "twins" studies and my own son's pre and post natal history was that genetics was probably more significant than environment in causing autism. But I never ruled out environmental possibilities and it is not clear to me that a truly scientific, or at least a truly open minded approach ever rules any possible factor, or set of factors, out on an absolute basis. It is with that mindset that I have read the Chromosome 16p11.2 report and various news commentaries on the report and its findings.


Any finding of a genetic basis to autism gives many of us an automatic knee-jerk thought that autism is an inherited condition, a simple "like father like son", causal relationship. But as I read the article, with my layman's limitations, I was struck by the reference to "de novo mutations" and it was difficult for me to see a simple direct inheritance relationship in what the authors were saying, although admittedly I might have misunderstood:

The abstract published in the NEJM states:

Methods As a first component of a genomewide association study of families from the Autism Genetic Resource Exchange (AGRE), we used two novel algorithms to search for recurrent copy-number variations in genotype data from 751 multiplex families with autism. Specific recurrent de novo events were further evaluated in clinical-testing data from Children's Hospital Boston and in a large population study in Iceland.

Results Among the AGRE families, we observed five instances of a de novo deletion of 593 kb on chromosome 16p11.2. Using comparative genomic hybridization, we observed the identical deletion in 5 of 512 children referred to Children's Hospital Boston for developmental delay, mental retardation, or suspected autism spectrum disorder, as well as in 3 of 299 persons with autism in an Icelandic population; the deletion was also carried by 2 of 18,834 unscreened Icelandic control subjects. The reciprocal duplication of this region occurred in 7 affected persons in AGRE families and 4 of the 512 children from Children's Hospital Boston. The duplication also appeared to be a high-penetrance risk factor.

Conclusions We have identified a novel, recurrent microdeletion and a reciprocal microduplication that carry substantial susceptibility to autism and appear to account for approximately 1% of cases. We did not identify other regions with similar aggregations of large de novo mutations.

As a practicing lawyer I am familiar, in the legal context, with the expression "de novo". In some Canadian legal processes an appeal can be done by way of "trial de novo", essentially a new trial before a higher tribunal, rather than an appeal of specific issues from the original trial. I wasn't sure what "de novo" meant in describing genes.

In What is a gene mutation and how do mutations occur? the NIMH states:

Previous pageNext page Previous pageNext page

A gene mutation is a permanent change in the DNA sequence that makes up a gene. Mutations range in size from a single DNA building block (DNA base) to a large segment of a chromosome.

Gene mutations occur in two ways: they can be inherited from a parent or acquired during a person’s lifetime. Mutations that are passed from parent to child are called hereditary mutations or germline mutations (because they are present in the egg and sperm cells, which are also called germ cells). This type of mutation is present throughout a person’s life in virtually every cell in the body.

Mutations that occur only in an egg or sperm cell, or those that occur just after fertilization, are called new (de novo) mutations. De novo mutations may explain genetic disorders in which an affected child has a mutation in every cell, but has no family history of the disorder.

Acquired (or somatic) mutations occur in the DNA of individual cells at some time during a person’s life. These changes can be caused by environmental factors such as ultraviolet radiation from the sun, or can occur if a mistake is made as DNA copies itself during cell division. Acquired mutations in somatic cells (cells other than sperm and egg cells) cannot be passed on to the next generation.

Every step forward in understanding autism is in itself a positive development. And popular comment on the Chromosome 16p11.2 findings argue that the findings may help lead toward development of drugs which could be aimed at treating or curing some cases of autism. I hope so.

In the meantime though I also remain curious about the nature of the de novo gene muations involved and the extent to which they are caused by environmental factors.

Monkeying Around

I needed some culinary therapy today as a result of some very rough events. So today, I made banana chocolate chip bundt cakes. The recipe I used was inspired by my friend, Amber. I used her banana bread recipe and added 3/4 cup chocolate chips, 1/2 cup finely chopped walnuts and 1 tablespoon of vanilla extract... which I baked in a mini bundt pan for 25-30 mins. The outcome was a wonderfully moist and flavorful cake - just the sweetness I needed for the day.

Ο Χειρουργός Γιάννης Αλιφιεράκης






ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ
Ο ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΙΦΙΕΡΑΚΗΣ



Γιός αγροτικής οικογένειας ο χειρουργός Γιάννης Αλιφιεράκης, γεννήθηκε στο Καλαμίτσι Αλεξάνδρου το 1916. Φοίτησε στο γυμνάσιο Βάμμου και στις δύο τελευταίες τάξεις του Πειραματικού Σχολείου Αθηνών, όπου φοιτούσε τα χρόνια εκείνα η αφρόκρεμα των νέων της Ελλάδος (Τσαλδάρηδες, Παπανδρέου κ.α).
Η οικογένεια Αλιφιεράκη έχει σημαντική εθνική προσφορά. Ο Χαϊνης Αλιφιέρης βαριά λαβωμένος από τους Τούρκους ξεψύχησε στο Θέρισσο όπως λέει το ριζίτικο τραγούδι «Ο όμορφος Αλιφιέρης». Ο παπά Ηλίας Αλιφιεράκης γδάρθηκε ζωντανός, ενώ ο οπλαρχηγός Γιάννης Εμμ. Αλιφιεράκης πολέμησε σε όλες τις επαναστάσεις από το 1866 μέχρι το 1897.
Την ειδικότητα του χειρουργού την απέκτησε ο Γιάννης Αλιφιεράκης το 1944 στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού με δασκάλους τους κορυφαίους καθηγητές Ματθαίο Μακκά και Βασίλειο Κούρια. Υπηρέτησε τον ελληνικό στρατό το 1940, από το 1944-46 ως γιατρός τάγματος και από το 1948-50 ως Διευθυντής του Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ξάνθης. Μετά την απόλυσή του από το στρατό
ο καθηγητής Μακκάς του προσέφερε υψηλή θέση δίπλα του, αλλά ο Αλιφιεράκης την αρνήθηκε διότι προτιμούσε να υπηρετήσει τους ανθρώπους του
τόπου όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μάλιστα ο πρώτος ασθενής που χειρούργησε ήταν ο πατέρας του. Το 1950 τοποθετήθηκε Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Νοσοκομείου Χανίων. Μόνος χειρουργός, με βοηθούς που ο ίδιος ήταν υποχρεωμένος να εκπαιδεύσει, χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία και βασικά εξαρτήματα χειρουργείου. Ο ίδιος ορθοπεδικός, ουρολόγος, παιδοχειρουργός, νευροχειρουργός….στην θέση του σήμερα υπηρετούν δεκάδες
χειρουργών όλων των ειδικοτήτων. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για ωράρια, εφημερίες, άδειες… Εφημέρευε μέρα νύκτα. Ο ίδιος είπε κάποτε, ότι «αν κάτι μου έλειψε στη ζωή ήταν ο ύπνος». Στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι όταν η Υπουργός Υγείας τη δεκαετία του 50 κα Τσαλδάρη επισκέφθηκε το Νοσοκομείο Χανίων συγκινήθηκε τόσο πολύ, που έκλαψε βλέποντας την προσπάθειά του σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Χειριζόταν μόνος ένα μικρό ακτινολογικό μηχάνημα. Υπεύθυνος για την αποστείρωση, τη νάρκωση, τις εγχειρήσεις, τη
νοσηλεία.
Ο Ανώτατος Γεν. Αρχίατρος Δρ. Σπύρος Καστανάκης έγραψε ότι μόνο ένας
χειρούργος μπορεί να καταλάβει και να εκτιμήσει τη δεκαπενταετή (1950-1965) προσφορά του Γιάννη Αλιφιεράκη στο Νοσοκομείο Χανίων. Όμως κι ο απλός κόσμος της εποχής του τον είχε σχεδόν θεοποιήσει: «Ο Θεός κι ο Αλιφιέρης» έλεγαν.
«Τέταρτη μέρα βάλανε τον Τσέγκα στο μαχαίρι
και ότι θέλει ο Θεός κι ο μέγας Αλιφιέρης»
έλεγε ο γνωστός τροβαδούρος Νικολής Τσέγκας. «Απού θέλει το κακό του Αλιφιέρη, χωρίς κερί στον Αδη να κατέβει» έλεγαν άλλοι.
«Να ζήσεις Αλιφιέρη μου, να ζήσεις Αλιφιέρη,
απού χεις πίστη στο Θεό και τέχνη στο μαχαίρι
».

Βελτίωσε τις συνθήκες εργασίας του με παρεμβάσεις προς τις αρμόδιες αρχές. Ως κύριος μοχλός πίεσης μέσω των ομογενών της Αμερικής και της τότε Υπουργού Υγείας Λίνας Τσαλδάρη (την οποία γνώριζε λόγω της φιλίας του με τους Τσαλδάρηδες από το Πειραματικό) πρωτοστάτησε στην ανοικοδόμηση και επέκταση του νοσοκομείου Χανίων.
Μάλιστα, όταν το 1958 του ανατέθηκαν και τα καθήκοντα του Διοικητικού Διευθυντή του Νοσοκομείου, οι εργασίες επισπεύθηκαν, το νοσοκομείο προμηθεύτηκε νέο τεχνολογικό υλικό και ο ίδιος μπόρεσε να αναδείξει τις εξαιρετικές χειρουργικές του ικανότητες, γεγονός που οδήγησε ασθενείς από όλους τους νομούς της Κρήτης αλλά και από την Αθήνα, καθώς και ομογενείς από την Αυστραλία να έλθουν στα Χανιά να χειρουργηθούν απ’ αυτόν.
Συμβουλευόμενος ιατρικά ελληνικά και ξένα συγγράματα, χάρις και στη γνώση της
Γερμανικής γλώσσας προχώρησε σε πρωτοπόρες για την εποχή και τον τόπο επεμβάσεις. Ο καθηγητής του Βασίλειος Κούριας δεν πίστευε στα μάτια του όταν είδε υγειέστατο Σφακιανό που χειρουργήθηκε από τον Αλιφιεράκη, πάσχων από ρεβό γόνυ, υποβληθείς σε επέμβαση οστεοτομίας. Τέτοιες επεμβάσεις δεν γινόταν ούτε στην Αθήνα εκείνη την εποχή. Τη δεκαετία του 50 έκανε την πρώτη πλαστική επέμβαση στην Κρήτη, σε νέα γυναίκα η οποία είχε τραυματισθεί σοβαρά στο πρόσωπο. Ο ίδιος ο γράφων, θυμάται την ευγνωμοσύνη ενός νέου που συνάντησε στο στρατό. Ηταν ένας από τα πολλά νεογνά που χειρουργήθηκαν λίγες μέρες μετά τη γέννησή τους, λόγω στενώσεως πυλωρού. Νευροχειρουργικές επεμβάσεις με κρανιοτομή, χειρουργικές επεμβάσεις θυρεοειδούς, νεφρών, που ακόμη και σήμερα δεν γίνονται σε πολλά επαρχιακά νοσοκομεία, γινόταν εύκολες στα δικά του χέρια. Μερικά από τα επιτεύγματά του ανακοινώθηκαν και έγιναν πρωτοσέλιδα στον αθηναϊκό τύπο.
Πολλοί από τους βοηθούς του στα πρώτα ιατρικά τους βήματα είναι σήμερα καταξιωμένοι επιστήμονες, ορισμένοι έγιναν καθηγητές Πανεπιστημίων. Ο ίδιος, παρά τις σπάνιες χειρουργικές επεμβάσεις που παραγματοποίησε, το αναμφισβήτητο ταλέντο δεν έφυγε ποτέ από την πόλη και δεν πρόβαλε τη δουλειά του για πανεπιστημιακούς τίτλους. Του αρκούσε η αγάπη των ανθρώπων, προέτρεπε τα παιδιά να γίνουν γιατροί και είναι κάμποσοι οι γιατροί στα Χανιά που άκουσαν την προτροπή του έχοντάς των ως πρότυπο. Εγραφε στον τοπικό τύπο εκλαϊκευμένα άρθρα για τα σοβαρά και επείγοντα ιατρικά περιστατικά, ενώ ταυτόχρονα έστελνε γραπτές οδηγίες στους ιατρούς των αγροτικών ιατρείων για την έγκαιρη διάγνωση και τον σωστό χειρισμό τους.
Η ιατροφιλοσοφική θεωρία του για τον καρκίνο που δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο το 1964 δικαιώθηκε στις μέρες μας. Εδινε έμφαση στη σωστή λειτουργία του αμυντικού ανοσοποιητικού συστήματος για την αντιμετώπιση της νόσου. Σήμερα πειραματίζονται με εμβόλια κατά του καρκίνου. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής αντικαρκινικής Εταιρείας καθηγητής Νικόλαος Δοντάς, όταν διάβασε το εν λόγω άρθρο μετά από 35 χρόνια, το 1999, δήλωσε ότι δεν θέλει να προσθέσει ούτε μία γραμμή στις σκέψεις του Ελληνα χειρουργού. Ανθρωπος σπάνιας ενεργητικότητας και δημιουργικότητας ο Γιάννης Αλιφιεράκης το 1962 λειτούργησε
παράλληλα και τη δική του ιδιωτική κλινική. Χιλιάδες Χανιωτών πέρασαν την πόρτα της και βγηκαν υγιείς χάρις στο χαμογελαστό γιατρό που τόσο λείπει από τους παλαιότερους Χανιώτες. Η κλινική αυτή ήταν πρότυπο ιδιωτικής κλινικής τις δεκαετίες του 60 και του 70.
Μετά την αποχώρησή του από το Νοσοκομείο, μπορούμε να πούμε ότι ήταν το δεύτερο νοσοκομείο της πόλης μας. Τα δύσκολα περιστατικά πήγαιναν «στου Αλιφιέρη».
Συνέχισε να χειρουργεί μέχρι το 1993 ενώ ως το τέλος της ζωής του περιέθαλπτε
ηλικιωμένους ασθενείς. Σε 40 χιλιάδες υπολογίζονται οι χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποίησε. Κάποιοι λένε ότι με τέτοια δράση, αν αμοιβόταν κανονικά θα έπρεπε να είναι μεγιστάνας του πλούτου. Ο γιατρός όμως ήταν αφιλοκερδής, φιλάνθρωπος και ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τον ανθρώπινο πόνο, τη μεγάλη φήμη του. Μην ξεχνούμε επίσης ότι ο νοσοκομειακός μισθός ήταν πενιχρός, τα χρόνια δύσκολα και οι απαιτήσεις του όταν χειρουργούσε σε διάφορες ιδιωτικές κλινικές, προσαρμοσμένες στην τότε σκληρή πραγματικότητα.
«Πολλές οι μαύρες μέρες, λίγες ρούσες
Αγίους Αναργύρους κι Ιπποκράτη
Τη φτώχεια και τον πόνο διακονούσε»
Έγραψε γι αυτόν ο ποιητής και λαογράφος Αθανάσιος Δεικτάκης. Οι συνάδελφοί του τον εκτιμούσαν για την σοβαρότητα, την ψυχική καλαισθησία και τη δικαιοσύνη του. Τον εξέλεξαν για πολλά χρόνια πρόεδρο του πειθαρχικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Χανίων. Πολυσχιδής προσωπικότητα καθώς ήταν, δεν έμεινε απαθής μπρος στα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα της εποχής του. Στο γραφείο του υπήρχε πάντα η φωτογραφία του
Ελευθερίου Βενιζέλου. Υπήρξε για αρκετά χρόνια σημαίνων στέλεχος του κόμματος των Φιλελευθέρων, καθώς και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής. Με άρθρα του στον τοπικό τύπο
έθιγε διάφορα επίκαιρα θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος. Σαν ιδιώτης γεωργός, συνέβαλε στη γεωργική ανάπτυξη του
Αποκόρωνα. Πολλές οι παρεμβάσεις του προς τις δημόσιες αρχές και τους πολιτικούς για την επέκταση του δικτύου άρδευσης στην περιοχή. Βοήθησε πολλούς απλούς ανθρώπους αλλά και συλλόγους στη διάρκεια της ζωής του, ενώ ήταν συνεργάτης της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. Ο χρόνος μόνο δάμασε τον αδάμαστο αυτόν άνθρωπο, χαρίζοντάς του εκείνο που του έλειπε, τον ύπνο. Έφυγε όμως όρθιος όπως ήθελε, εν ενεργεία, σε ηλικία 85 χρόνων. Θα τελειώσουμε το σημείωμά μας με τα λόγια του
Προέδρου της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας κ. Νικολάου Δοντά για τον Γιάννη Αλιφιεράκη: «Έδινε όλο το παράδειγμα που είναι απαραίτητο για τους νεότερους να εντατικοποιήσουν την ψυχική και πνευματική τους σφαίρα». Άλλος ένας λόγος για να τον τιμήσουμε και να τον θυμόμαστε.





Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στα Ιατρικά Χρονικά Χανίων τον Φλεβάρη 2002.

Autism and Personality - Conor Relaxes With Dad


























Autism is often discussed in terms of personality and in terms of affection or lack thereof. In reading descriptions of autism a person might think that all autistic persons have the same personality. Someone reaching that conclusion would be mistaken. I have met many autistic children in the course of my autism advocacy and membership in autism organizations here in New Brunswick each with their own distinct personality. I have talked about the negative realities of autism on this site because I do not want to paint a false picture of the challenges my son and our family face because of his autism. I have also tried to show the laughing good natured boy you see in some of the side bar pictures too.

While Conor can be overwhelmed by being in crowds, or by some people getting too close to him, he is in fact very affectionate. He often is very close to those who work with him professionally. And he is very affectionate with Mom and Dad. Here, while I worked on a home computer this afternoon Conor decided he would drape himself all over Dad while eating his Rice Krispie square.

No questions asked; just the most natural place in the world for Conor to be. And Dad did not object.

First Step Towards Simplifying My Life!


Last night was the first small step towards reaching my goal of simplifying my life in 2008. Always before Tuesdays were incredibly hectic in the Chiappini house. But now my oldest daughter has gotten her green belt in Karate (congrats my love!) we are now able to switch some of the nights that she needs to go. Then on Tues both of the girls will be able to go ice skating and I won't be expected to be in both places and try and get dinner together. This way I can organize dinner and have T. throw it on so that it can be ready for us when we get home. Pretty slick huh?

Last night I decided that I was just going to have a big old salad but they were going to have pizza. I didn't really think that I needed to make pizza dough for just the 2 of them so I figured that we could use tortilla shells topped with sauce, or olive oil, and cheese and bake them until they were nice and crispy. Sounds like it should have worked well huh? I guess with all of the stuff on the pizza's they were a little gummy when the cheese was nice and brown so we had to cook them a little extra. I would definitely do this again. It is great when you are tight for time and need a fast and filling meal!

This could also be used during a sleep over or any other type of kid party! You can let the girls build their own "tortilla pizza". How cool would that be?

As Always...

Happy Entertaining!!!

Judy
www.nofearentertaining.com

DeSoto and Hitlan Rebut (Crush?) Autism Street Critique of Autism-Mercury Data Reanalysis Article




Catherine DeSoto and Robert Hitlan have published an FAQ site Frequently Asked Questions about DeSoto and Hitlan (2007) to answer questions and refute some inaccurate, misleading and even erroneous critiques of their important article published in the November 2007 article of the Journal of Child Neurology Blood levels of mercury are related to diagnosis of autism: A reanalysis of an important data set. Most of the FAQ deals with questions raised on Autism Street in A Tale of Two Tails by bloggers Interverbal and Do'C. The two bloggers published a critical review of he DeSoto and Hitlan paper on Autism Street. The Desoto-Hitlan FAQ site exposes many information gaps in the Interval-Do'C critique.

DeSoto and Hitlan responded very politely to the critique and the FAQ site is important reading for anyone with a serious interest in autism, although it will undoubtedly be difficult for many of the 87 Autism Street cheerleaders who published their gloating sarcastic commentaries to read with an open mind. Interverbal posted an interesting comment:

Comment by Interverbal — 18 November, 2007 @ 4:06 pm At this time I don’t think we have any plans to write a letter to the editor. Speaking only for myself, I am anxious to see how Ip et al respond to DeSoto & Hitlan.

As one who does not share Interval's and Do'C's knowledge of statistical methodologies I might have been confused in saying that I too look forward to any reply by Ip et al. As I read DeSoto and Hitlan's FAQ it appears to me that they are saying that Ip et al already acknowledged their errors by the time the DeSoto article was published in November:


Q. Why did you take the time to write about a mistake that had already been corrected by the authors?

A. We didn’t. The mistake had not been found until we found it. We are the correctors. Again, some blog sites have unfortunately served to confuse this issue.

Q. What was really so wrong with the Ip 2004 article?


A. Based on their retraction which appeared in the same issue issue as our article, the mean for the autistic group was wrong, the standard deviations were wrong for both groups, the stated statistical significance in 2004 was way off. The means as they reported them in 2004 result in a significant t test by any standard…meaning that the autistic group had significantly more mercury in their blood than the control group. This is indisputable (or should be). It would not matter if a one tailed or a two tailed test was used. All interested parties should use their original data from the 2004 article and calculate the t value and p value (or put the numbers into an online t test calculator-- see "how can I check the original numbers myself?"). Their original stated level of statistical probability was off by almost 10 fold.


The data set they provided in 2007 misses conventional significance by a hair using their original statistical technique. Some blog sites such as Age of Autism have also pointed out that Ip et al overstated their findings in 2004. This means that the conclusions they made reached way beyond their findings. This is less serious compared to flubbing your stats, but I will note it for completeness.


If I am right in my reading of the DeSoto and Hitlan FAQ site commentary then I assume that Interval and Do'C will publish a retraction of their analysis on Autism Street. I will hold my breath until then. No, no ... on second thought ... I better not. I don't know if Interval and Do'C have the integrity to admit error. My lungs could explode, or I could implode, waiting for the retraction.

Too bad Interval didn't write that letter to the editor.

Τα κελιά του μυαλού.

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΡΓΑ



Οταν κλονίζονται τα εθνικά ή το διεθνές τραπεζοπιστωτικό σύστημα (όπως, φέρ' ειπείν, προσφάτως στις ΗΠΑ με τις επισφάλειες στα δάνεια στέγης) σπεύδουν οι κρατικές τράπεζες να τροφοδοτήσουν με ρευστό τις αγορές. Μονά (ελεύθερη αγορά) - ζυγά (κρατικός παρεμβατισμός) δικά τους. Ή όπως λέγαμε παλιότερα: «κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός» -το πιο πολεμικό (και πολεμοκάπηλο) σύστημα από Κτίσεως Κόσμου...
Τελικώς Χριστούγεννα χωρίς «χριστουγεννιάτικες ιστορίες» δεν γίνονται -πάντα παντού κάποιον θα παραφυλάει ο «εφιάλτης των Χριστουγέννων», πάντα παντού θα τρέμει μες στα κρύα το «κοριτσάκι με τα σπίρτα» και πάντα μα πάντα
θα 'ναι άγρυπνος ο Ιαβέρης...Θα μου πείτε ο Ιαβέρης προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιου κράτους. Σωστόν! Φαντασθείτε λοιπόν, όταν ένα τούρκικο δοβλέτι φαντάζεται ότι είναι κράτος, τι Ιαβέρηδες μπορεί να βγάλει! Της δεκάρας! Και γι' αυτό πολύ πιο θανατηφόρους απ' τους ορίτζιναλ. Στο κάτω κάτω ο πρωτότυπος Ιαβέρης βούτηξε στις τύψεις του και στα θολά νερά του Σηκουάνα κι απωλέσθη, οι ιμιτασιόν Ιαβέρηδες όμως της εν Ελλάδι Δύσης, είναι τόσο μικροί που μόνον να μικρύνουν κι άλλο μπορούν. Ας πάρουμε την ιστορία απ' την αρχή. Ο ήρωάς της λέγεται Γεωργιάδης Παναγιώτης, είναι 60 χρόνων και είναι φυλακισμένος. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας Γιάννης Αγιάννης, έκανε τις γκέλες του, δικάσθηκε, τιμωρήθηκε, φυλακίσθηκε -εδώ και πέντε χρόνια εκτίει την ποινή του, αποπληρώνοντας τα χρέη του στην κοινωνία.Δεν την εκτίει όμως, ούτε σκυφτός, ούτε σκύβοντας.Παλεύει μέσα στη φυλακή για την τήρηση, στοιχειωδώς έστω, του Σωφρονιστικού Κώδικα, τη βελτίωσή του, για τα δικαιώματα των συγκρατουμένων του και τα δικά του. Φαίνεται ότι αυτή η στάση είναι κάρφος στο μάτι όσων βλέπουν τον κόσμο σαν τσιφλίκι και τον εαυτόν τους σαν αγά ή σαν βαρώνο. Κατά συνέπειαν το σύστημα (των Φυλακών υπό τη σκέπην του ευρύτερου συστήματος πολιτικής εξουσίας) έχει κάνει τη ζωή τού εν λόγω κρατούμενου (όπως και πολλών άλλων) δύσκολη.
Στις 7.ΧΙΙ.2007, κι ενώ ο κρατούμενος κ. Παναγιώτης Γεωργιάδης ήταν στο Νοσοκομείο Φυλακών Κορυδαλλού, του έκαναν έρευνα οι ζηλωτές των Ιαβέρηδων και τον τσάκωσαν να κατέχει τα εξής... «απαγορευμένα είδη»: την εφημερίδα «Το Κελί», μια αφίσα της ΑΚΟΑ για το Πολυτεχνείο, μια προκήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ και μια προκήρυξη για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Α, ξέχασα! τον τσίμπησαν επίσης να κατέχει το άκρως «παράνομο» (έτσι χαρακτηρίσθηκε κι αυτό) ένθετο της «Αυγής» με τις θέσεις του ΣΥΝ για το ερχόμενο συνέδριό του.Αμέσως του απηγγέλθη κατηγορία για «κατοχή απαγορευμένων απ' τον κανονισμό (σ.σ.:!!) ειδών». Προσέξτε, απαγορευμένων από τον «κανονισμό!» Οχι απ' τον Σωφρονιστικό Κώδικα ή κάτι σχετικό, αλλά απ' τον «κανονισμό», ο οποίος εν προκειμένω κάλλιστα μπορεί να αντιβαίνει στον Κώδικα και βεβαίως το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. Εκτός κι αν η ανάγνωση εφημερίδων ή πολιτικών κειμένων στις φυλακές αυτής της χώρας είναι έγκλημα και δεν το ξέρουμε. Φαίνεται όμως να 'χουν γνώσιν οι φύλακες. Συγκάλεσαν λοιπόν αυθωρεί και παραχρήμα το προβλεπόμενο (βεβαίως-βεβαίως) Πειθαρχικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου Φυλακών Κορυδαλλού απαρτιζόμενο από
τη Διευθύντρια του Νοσοκομείουκυρία Τσιλσίογλου
τον εισαγγελέα κ. Πρασσά
την κοινωνική λειτουργό κυρία Ασίμουκι
έναν Αρχιφύλακα του οποίου μου διαφεύγει το όνομα οίτινες μπουμπούνισαν στον κρατούμενο μια πειθαρχική ποινή δύο ετών!
Δηλαδή αν τον είχαν «πιάσει» με το «Κράτος κι Επανάσταση» του Λένιν, θα του έπαιρναν το κεφάλι! Δεν ξέρω τι μυαλά κουβαλάνε οι εν λόγω κρατικοί λειτουργοί, αλλά αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη (ήδη έχει πάει στο Κοινοβούλιο) από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Έχει παρασαπίσει η ιστορία με τις φυλακές-κολαστήρια. Αν ένας κρατούμενος, που προσπαθεί να αμβλύνει τον πόνο τον οποίον αυτά τα κολαστήρια γεννούν, αντιμετωπίζεται από τους αρμόδιους για τη λειτουργία των φυλακών με τον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε ο κρατούμενος κ. Γεωργιάδης από τους εν λόγω υπηρεσιακούς παράγοντες, τότε την έχουμε βάψει. Βεβαίως το επεισόδιο αυτό δεν είναι πρωτοφανές κι άλλα, πολύ χειρότερα, συμβαίνουν μέσα στις φυλακές -όμως η σκληρότης των αρμοδίων σε μια περίπτωση πολιτικής στάσης απέναντι στα τεκταινόμενα μέσα σ' αυτό το σύστημα, σηματοδοτεί μια κατεύθυνση πολύ ανησυχητική, σκοταδιστική, αντιδραστική, απάνθρωπη κι ατελέσφορη (εις ό,τι αφορά τον σωφρονισμό).
Η περίπτωση είναι κραυγαλέα και η σιωπή του Υπουργού κ. Χατζηγάκη, μπορεί να εκληφθεί ως επιδοκιμασία.
Δηλαδή, αν ο άνθρωπος διακινούσε ναρκωτικά μες στη φυλακή θα 'ταν άρχοντας. Οταν όμως αγωνίζεται να μείνει (ή να γίνει) άνθρωπος αυτός και οι συγκρατούμενοί του, εισπράττει πειθαρχική ποινή -ήγουν ακόμα πιο δύσκολη ζωή με ακόμα περισσότερους περιορισμούς.
Μπράβο! εύγε! -δεν ντρεπόμαστε λίγο;


ΣΤΑΘΗΣ Σ. 21.ΧΙΙ.2007 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/12/2007

Labels

أحدث المواضيع

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2013. Entries General - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger